Lees het originele artikel

Vertaald met Deepl

Hoewel het lekker is om op het terras in de schaduw van de gulle zon te hangen, gingen wij liever naar de bioscoop om “As Bestas” te zien, het nieuwste opus van Rodrigo Sorogoyen, geselecteerd in Cannes. We stappen over de drempel van het gebouw met airconditioning, een aangename temperatuur omhult ons. Dan gaan we comfortabel zitten in een van de fauteuils van een bijna lege kamer, alleen een vrouw wacht op het begin van de sessie. We waren gewaarschuwd door de snel gescande recensies dat deze Frans-Spaanse plattelandsthriller aan het sterrenhemel een zweem van wreedheid had. In de kamer klaagt de vrouw al snel: ze heeft het koud en het is gewoon, deze kou wordt storend… Dan is het plotseling zwart van het scherm, een diep zwart.

Brute schoonheid, esthetische kwesties VS economie

Marina Foïs ©Lucia Faraig

In een paar woorden die op het doek zijn geschreven, wordt het Galicische decor bepaald door een traditie die deze regio dierbaar is. We staan dan geboeid, bijna als voyeur, voor de spartelende paarden, vastgebonden bij de nek door de armen van mannen met gespannen gezichten van inspanning. Het wilde beest moet getraind worden en dit geweld is van een zeldzame schoonheid, het is dat van de kracht die getrokken wordt door de uitstekende spieren van het dier overmeesterd door de grimassende kracht van de man die naar de grond rolt en het dier in het nauw drijft. Een wilde dans gefilmd in slow motion om de details van het bewegende beeld beter aan ons op te leggen in de koude sfeer die de kijker bij de huid grijpt in de verlaten kamer. We staan op scherp, klampen ons vast aan het scherm, klaar om het verhaal te beleven van een Frans echtpaar dat Frankrijk heeft verlaten om de resten van een gehucht nieuw leven in te blazen, terwijl ze met hun blote handen een veld met groenten bewerken dat ze graag gezuiverd willen zien van de handen van de mens die gewend is aan industriële opbrengst. Ze willen iets puurs, ze willen de omringende natuur eren en het is een bijna cynische sysifanie die zich afspeelt wanneer Marina Foïs, gesteund door Denis Ménochet, een arme spijker in het frame van een huis met een kapot dak slaat. De acteurs spelen Olga en Antoine met een opvallend realisme. Een realisme dat ons snel verteert. 

Luis Zahera et Denis Ménochet ©Lucia Faraig

Het nadeel is dat de Galicische buren vijandig zijn. Vanaf de eerste scènes worden we gewaarschuwd: in het dorpscafé plagen de stamgasten Antony gemeen, met dubieuze xenofobe grappen. Twee van hen springen eruit, het zijn Antony en Olga’s directe buren, bloedbroeders, Xan en Lorenzo. Buren aan wie de Spaanse acteurs (respectievelijk Luis Zahera en Diego Anigo) een opvallend waarheidsgetrouw eerbetoon brengen. Ze willen het geld van de moderniteit en saboteren de schoonheid van de bergen met windmolens.

De inzet: economisch versus esthetisch.

Een kwestie op mensenmaat die zich sluw door de scènes heen ontvouwt. Velden met tomatenpulp die plotseling zwart werden van het lood van de dodelijke batterijen, doken in de put van Antoine en Olga. Lege flessen moonshine opzettelijk achtergelaten op de tafel van het terras van de Fransen. Fauteuils op hetzelfde terras overspoeld met stinkende urine…

Oog om oog

Een realisme in de smeltkroes van het realisme dat door Rodrigo Sorogoyon met behendigheid in gang is gezet: Antoine had tegen het advies van Olga in een camera bemachtigd om het bewijsmateriaal te vereeuwigen. 

De angst is te lezen in de strakke shots van de ogen van Marina Foïs en Denis Ménochet. De angst is te horen in het geluid van Antoine’s stem, die de beelden gericht op de acties van de boosaardige buren opvangt. En dan is er nog de hond Titane, een symbool van bescherming en trouw. Zelfs de hond van het koppel gehoorzaamt enkel de twee Galiciërs. Dit detail als terugkerend motief in de film versterkt het onvermogen van de Franse protagonisten om de steeds indringender situaties tot het drama te beheersen.

Denis Ménochet en Marina Foïs ©Lucia Faraig

De sensaties worden verscherpt in de koude zaal, verlaten door de toeschouwers. Weg zijn de zomerterrassen, ver van de bruisende hitte. We bevinden ons in een herfstige tijdruimte die gekenmerkt wordt door de sterke slijmgeur van het bos waarin het massieve geraamte van Denis Ménochet ronddwaalt, Titanium aan zijn zijde: een sequentieshot (een van de voorkeuren van Rodrigo Sarogoyon misschien, ongetwijfeld gevolgd door een nieuwe close-up van de waakzame ogen van Antoine, we weten het niet echt meer, want de door Olivier Lorson geregisseerde soundtrack is er waarschijnlijk ook met tussenpozen.O in een regie van Olivier Lorson is er waarschijnlijk met tussenpozen, ook plotseling achtervolgd door die obscure stilte van de bossen met niemand om de angstige eenzaamheid te doorkruisen. De soundtrack heeft ons vanaf het begin begeleid (altijd die percussies en cello die hun partituren combineren om dezelfde zwaarte uit te stralen die met de latente dreiging gepaard gaat). De juiste combinatie van de keuzes van de regisseur in al hun quintessens doet ons zijn kunde vergeten. De paardenstrijd was een prelude…. 

Een mannenzaak die zijn plaats laat aan vrouwen…

As Bestas, sequentie-opnames :